|
|
|
|
|
Ketenzorg
Wat is ketenzorg?
Een keten is een samenwerkingsverband tussen partijen die zowel zelfstandig als afhankelijk van elkaar functioneren omdat ze volgtijdelijke handelingen uitvoeren gericht op een afzonderlijk doel. Ketenzorg wordt in het algemeen gezien als een organisatiemodel waarmee de zorgverlening voor met name chronische patiënten kan worden verbeterd. Uitgangpunt bij ketenzorg is het organiseren en verlenen van vraaggestuurde zorg: wat heeft de patiënt nodig en waar wordt die zorg door wie in de keten geleverd? Onderwerpen als transmurale zorg en disease management zijn nauw met het begrip ‘ketenzorg’ verbonden.
Waarom ketenzorg?
Ketenzorg is binnen de gezondheidszorg een veelbesproken onderwerp. Vrijwel iedereen ziet de grote potentie tot efficiency- en kwaliteitswinst ervan en toch komt het maar moeizaam tot stand. Managers en zorgprofessionals nemen wel de verantwoordelijkheid voor hun eigen ‘werkpakket’, maar zij zoeken de samenwerking daarbuiten niet. De te behalen winst zit daarom onder meer in de dienstverlening die beter kan worden afgestemd op de wensen en behoeften van de klant. Maar ook in het beter en efficiënter behalen van gezondheidsdoelen, omdat zorgaanbieders afzonderlijk vaak onvoldoende overzicht hebben over complexe vormen van dienstverlening. En tevens in de toename van de dynamiek en het vermogen tot innovatie van de zorgverlening. Ketenregie stimuleert betrokkenen om snel in te spelen op veranderende eisen aan de dienstverlening.
Waardoor wordt ketenzorg tegengehouden?
Dat ketens moeizaam van de grond komen heeft zo zijn redenen. Denken en handelen vanuit eigen domeinen, de bestaande fragmentatie van de gezondheidszorg en het moeizaam tot stand komen van innovaties zijn pittige struikelblokken. Maar ook het bestaan van belangenconflicten (macht), gebrekkige informatievoorziening (o.a. ICT), onbekendheid en tijd- en capaciteitsgebrek spelen een belemmerende rol.
Waardoor wordt ketenzorg bevorderd?
Er zijn al praktijkvoorbeelden van ketenzorg waaruit blijkt dat het wel degelijk kan, zoals bij de behandeling van diabetes, reuma, COPD en borstkanker. Zo zou een grotere bereidheid om te leren van dergelijke best practices al veel bijdragen. Functioneel herontwerp van ketens zal pas echt goed van de grond komen als de daartoe noodzakelijke (financiële) prikkels en randvoorwaarden zijn ingevuld. Elementen daarvan zijn het aanwijzen van ‘keteneigenaren’ (of -regisseurs), het doorbreken van de te grote autonomie van ketenpartners en het formuleren van prestatie-indicatoren voor verantwoorde, veilige zorg. Daarbij dient men ervan doordrongen te zijn dat ketens alleen tot stand kunnen komen met de volle medewerking van zorgprofessionals en dat deze daarom ook voor hen de moeite/investering waard moeten zijn. Dat geldt evenzo voor de patiënten en hun patiëntenverenigingen. Met de recente veranderingen in het zorgstelsel zullen zij als kritisch ingestelde zorgconsumenten toenemend bij machte zijn een sturende rol in de zorgverlening te vervullen en op die wijze het leveren van ketenzorg af te dwingen. |
|
|
|
Samen werken aan een gezondere wereld
|
|
|
|